جنگ چهل روزه و ترازوی عدالت/چگونه می‌توانیم از متجاوز غرامت بگیریم؟

به گزارش رویداد اول؛ این روزها یک سوال مهم در ذهن همه‌ ما چرخ می‌خورد آیا دنیا این همه جنایت را نمی‌بیند؟ آیا قانون برای تنبیه متجاوز راهی پیش پای ما گذاشته است؟ خیلی ساده و خودمانی، از عینک حقوق و سیاست به این ماجرا نگاه کنیم.

در دنیای امروز حتی جنگ هم قانون دارد شاید بپرسید مگر جنگ هم قانون‌ بردار است؟ بله. مجموعه‌ای از قواعد بین‌المللی وجود دارد که می‌گوید در زمان دعوا کسی حق ندارد به مردم عادی بیمارستان‌ ها دانشگاه‌ ها و پل‌ هایی که محل عبور و مرور مردم است یا تهاجم آسیب بزند.

در این چهل روز ما فقط شاهد یک تجاوز نظامی به خاک پاک ایران نبودیم ما شاهد جنایت جنگی بودیم. وقتی دشمن با غرور می‌گوید تمدن ایران را به عصر حجر برمی‌گردانم در واقع دارد سندی علیه خودش امضا می‌کند. طبق قوانین جهانی (مثل کنوانسیون‌ های ژنو و لاهه) تخریب اموال بدون ضرورت نظامی جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی است. زدن پتروشیمی‌ ها و پل‌ ها در روزهای آخر هیچ توجیه نظامی نداشت و فقط برای ضربه زدن به زندگی مردم بود.

حالا چه می شود کرد؟

حقوق‌دان‌ ها می‌گویند برای اینکه یقه‌ متجاوز را در دادگاه‌ های بین‌المللی بگیریم دو راه اصلی جلوی پای ماست: اول از همه تشکیل دادگاه ویژه: چیزی شبیه به آنچه برای جنایتکاران جنگی در یوگسلاوی سابق یا رواندا اتفاق افتاد. در این مسیر، سازمان ملل باید یک دادگاه مخصوص برای این جنگ برپا کند. البته این راه کمی طولانی و پر از دست‌ اندازهای سیاسی است، اما شدنی است. و دومین راه دیوان کیفری بین‌المللی است این همان دادگاهی است که به جرایم بزرگ جنگی در سطح جهان رسیدگی می‌کند. رفتن به این مسیر پیچیدگی‌ های حقوقی زیادی دارد و باید تیم‌ های متخصص ما با دقت پرونده‌ ها را آماده کنند تا ثابت کنند که متجاوز آگاهانه و با قصد قبلی به زیرساخت‌های غیرنظامی ما حمله کرده است.

دریافت غرامت؛ مطالبه ملی ایرانیان

حرف آخر حق گرفتنی است و این مطالبه ملی همه ما ایرانیان است. و شاید بخشی از مردم بگویند در دنیای امروز سیاست زور حرف اول را می‌زند. شاید تا حدودی حق با شما باشد اما ثبت این جنایات در تاریخ و پیگیری آن‌ها در مجامع بین‌ المللی باعث می‌شود که متجاوز نتواند پشت چهره‌ دفاع از خود یا شعارهای توخالی پنهان شود.

ما باید با صدای بلند و از مسیرهای قانونی به دنیا بفهمانیم که تخریب بیمارستان و پل و دانشگاه جنگ نیست بربریت است. ایران ما با تمدنی کهن بارها از خاکستر خود برخاسته است. این بار هم با همت متخصصان و پایداری ملی مردم نه تنها کشور را می‌سازیم بلکه اجازه نخواهیم داد خون‌ های پاک ریخته شده و خسارت‌ های وارد شده به سفره و سقف مردم بی‌ پاسخ بماند. به امید روزی که قانون سپری محکم در برابر زورگویان جهان باشد.